Als je naast iemand met trauma staat, kun je zelf sterke gevoelens ervaren, zoals machteloosheid, angst of frustratie. Toekijken hoe iemand die je lief is het moeilijk heeft, kan veel emoties oproepen. Dit is heel normaal, en het is belangrijk om die gevoelens niet weg te stoppen of te negeren.
Soms kan het helpend zijn om je dierbare te vertellen wat het met jou doet. Je zou bijvoorbeeld kunnen zeggen: “Ik vind het moeilijk om je zo te zien lijden, dat geeft me een machteloos gevoel.” Zolang je het bij jezelf houdt en het niet als verwijt brengt, kan dit juist zorgen voor meer openheid en wederzijds begrip.
Tegelijk kan het heel lastig zijn om je gevoelens met jouw dierbare te delen, of is daar op de momenten dat ze het sterkst zijn geen ruimte voor. Zoek daarom iemand bij wie jij terecht kunt voor een luisterend oor, bijvoorbeeld een vriend, familielid of professional.
Door je eigen gevoelens serieus te nemen en goed voor jezelf te zorgen, houd je meer ruimte en energie over. Zo kun je er ook op de lange termijn voor je dierbare zijn, zonder jezelf uit te putten. Zelfzorg is geen luxe, maar een voorwaarde om steunend aanwezig te kunnen blijven.
