Veel naasten van mensen met traumaklachten voelen zich schuldig als ze iets voor zichzelf doen of ergens van genieten, terwijl hun dierbare het moeilijk heeft. Tegelijkertijd ervaren veel mensen met traumaklachten vaak schuldgevoel richting hun naasten: dat zij lastig zijn of de ander te veel belasten. Voor beiden kan dat zwaar wegen. Het helpt om te beseffen dat dit gevoel vaak aan beide kanten speelt.
Belangrijk om te onthouden: je schuldig vóelen als naaste betekent niet dat je ook werkelijk schuldig bént. Je doet niets verkeerd als jij plezier ervaart terwijl je dierbare dat op dat moment niet kan. Soms voelt dat wel zo, en dat mag. Het gevoel hoeft niet direct weg; door het te erkennen en jezelf toe te staan dat het er is, kan het vaak al wat lichter worden.
Probeer je gevoelens ook bespreekbaar te maken met je dierbare. Je kunt bijvoorbeeld zeggen dat je het lastig vindt om iets voor jezelf te ondernemen, maar dat het je ook energie geeft en belangrijk voor je is. Zo deel je wat er in je omgaat en vergroot je het onderlinge begrip. Soms is het al genoeg om uit te spreken dat je je schuldig voelt, zonder dat je meteen een oplossing hoeft te hebben of een andere keuze hoeft te maken.
Lotgenotencontact kan daarnaast veel steun geven. Andere naasten herkennen deze gevoelens vaak precies en kunnen je erkenning en begrip bieden. Het besef dat je niet de enige bent die hiermee worstelt, maakt de last meestal een stuk lichter om te dragen.
