Voorkomen dat iemand het gevoel heeft in de steek te worden gelaten kun je nooit helemaal. Ook wanneer dat niet jouw intentie is, kan dit gevoel toch getriggerd worden. Dat betekent niet dat je iemand ook daadwerkelijk afwijst. Een grens hoeft geen afwijzing te zijn, maar is juist bedoeld om de relatie gezond en in balans te houden. De manier waarop je een grens aangeeft, en het moment waarop je dat doet, kan veel invloed hebben op hoe de ander dit ervaart.
Leg uit waarom je een grens stelt en doe dit vanuit je eigen behoeften. Wil je dierbare graag met je praten, maar merk je dat je daar geen ruimte voor hebt, dan kun je bijvoorbeeld zeggen: “Ik wil graag met aandacht naar je luisteren, maar mijn hoofd zit nu even te vol. Mag ik er later op terugkomen?” Zo laat je zien dat je betrokken bent, terwijl je ook goed voor jezelf zorgt.
Probeer grenzen op tijd aan te geven, zodat je niet langzaam overloopt en uiteindelijk plots een harde grens moet trekken. Tegelijk is het belangrijk dat je niet over jouw grenzen heen laat gaan. Je hebt altijd het recht je grenzen te bewaken, ook wanneer dat voor de ander pijnlijk of moeilijk voelt.
Tenslotte: soms moeten grenzen echt stevig en duidelijk zijn, bijvoorbeeld wanneer iemand tegen je schreeuwt, gewelddadig wordt of op een andere manier zwaar over jouw grens gaat. Dat is niet alleen terecht, maar ook nodig – voor je eigen veiligheid én voor de relatie.
