Intimiteit gaat over nabijheid, vertrouwen en je openstellen. Als je trauma hebt meegemaakt, kan juist dát heel spannend zijn. Je kunt merken dat lichamelijke aanraking of emotionele nabijheid spanning oproept of traumatische herinneringen naar boven haalt. Soms is er angst om opnieuw gekwetst te worden, waardoor je je automatisch afsluit zodra iemand dichterbij komt. Ook kan het lastig zijn om je volledig over te geven, uit angst voor controleverlies.
Gevoelens van schaamte of een negatief zelfbeeld kunnen dit versterken: je kunt je hierdoor minder waard voelen of bang zijn dat de ander je afwijst. Belangrijk om te weten, is dat dit normale reacties zijn na trauma, en dat je hierin niet de enige bent. Het betekent niet dat er iets mis is met jou, of dat je in de kern niet van intimiteit houdt. Het laat vooral zien dat jouw systeem nabijheid nog spannend vindt en je probeert te beschermen.
Intimiteit (weer) kunnen ervaren op een fijne en ontspannen manier, vraagt vaak tijd, rust en geduld. Geef jezelf de ruimte om stap voor stap te onderzoeken wat prettig en veilig voelt, en neem een eventuele partner daarin mee. Open communiceren over wat je voelt en over wat wel of niet voor jou werkt, kan erg helpen om spanning te verminderen en verbinding op te bouwen en verder te versterken.
