Ja, trauma kan invloed hebben op volgende generaties. Dit noemen we intergenerationeel of transgenerationeel trauma. Het betekent dat de gevolgen van onverwerkt trauma van ouders of grootouders voelbaar worden bij kinderen, soms zonder dat er ooit over wordt gesproken.
Kinderen merken dit bijvoorbeeld in de manier waarop een ouder reageert of met emoties omgaat. Als een ouder voortdurend gespannen is of moeite heeft met nabijheid, kan dat onbewust doorwerken in de hechting tussen ouder en kind. Ook overtuigingen of copingmechanismen zoals wantrouwen, overmatige controle of specifieke angsten kunnen worden doorgegeven. Daarnaast kan er een biologische component meespelen: langdurige stress bij een ouder kan bijvoorbeeld invloed hebben op hoe het stresssysteem van een kind zich ontwikkelt, zelfs al in de baarmoeder.
Hoe trauma wordt doorgegeven en wat dit voor een kind betekent, verschilt. Sommige kinderen ontwikkelen vergelijkbare traumaklachten als hun (groot)ouders, anderen nemen vooral overtuigingen mee die hun zelfbeeld of relaties beïnvloeden. Toch is dit niet onvermijdelijk. De cirkel van intergenerationeel trauma kan zeker worden doorbroken. Het helpt om inzicht te krijgen in patronen die zich hebben gevormd, ze stap voor stap te leren herkennen en ruimte te maken voor nieuwe, helpende manieren van omgaan met jezelf en met elkaar.
