Herinneringen aan een traumatische ervaring worden vaak anders opgeslagen dan gewone herinneringen. Tijdens een overweldigende gebeurtenis schakelt je brein over op de overleefstand. Delen die normaal samenwerken bij het vastleggen van herinneringen functioneren dan minder goed. Daardoor worden er vaak losse flarden bewaard, in plaats van één samenhangend verhaal.
Soms raakt het feitelijke verhaal losgekoppeld van de emoties en lichamelijke reacties die erbij hoorden. Je kunt dan achteraf wel over de ingrijpende gebeurtenis praten, maar zonder iets te voelen. Of je kunt juist plotseling overspoeld raken door emoties of spanning zonder precies te begrijpen waarom.
Voor sommige mensen zijn traumatische herinneringen heel gedetailleerd, terwijl ze voor anderen bestaan uit fragmenten of zelfs (grotendeels) ontbreken. Dat kan verwarrend zijn, zeker als anderen verwachten dat je het precies kunt navertellen.
Het is daarnaast goed om te weten dat er verschillende vormen van geheugen zijn. We denken vaak alleen aan het cognitieve geheugen – het verhaal dat je kunt navertellen – maar er bestaan ook een emotioneel geheugen en een lichaamsgeheugen. Bij trauma ligt de herinnering vaak juist dáár opgeslagen, waar het wordt herinnerd via het lichaam en emoties.
Meer hierover lees je in het achtergrondartikel Trauma en geheugen.
