Er is veelheid in mij

Ze kijkt me aan met ogen die gevuld zijn met een mengeling van droefheid, machteloosheid en ontreddering. ‘Ik voel me zo labiel, ik ben echt niet normaal.’  Ze kent de metafoor van de innerlijke bus al, dus ik antwoord dat er misschien op dit moment veel volk zit op haar innerlijke bus en voeg toe: ‘Kijk eens of het lukt om het woord labiel te veranderen in ‘Er is veelheid in mij.’

Ze zucht even. Ik zie dat ze een beetje rustiger wordt. ‘Ik vergeet dat vaak, om er zo naar te kijken. Het voelt soms als één grote chaos in mezelf, dan zie ik het niet meer helder. Maar het klopt wat je zegt, er is veelheid in mij.’ Ik nodig haar uit om samen met mij nieuwsgierig te zijn naar alles wat daar vanbinnen is. Ze vertelt over haar boosheid naar de wereld, over haar verdriet dat ze zich zo eenzaam kan voelen, over hoe ze zichzelf veroordeelt.

Zo gaat het vaak. Er zijn innerlijke delen ontstaan die ons komen beschermen als we ons kwetsbaar voelen. Delen die al zo lang in ons leven zijn omdat ze ooit moesten komen. ‘We are wired for connection, we are rewired for protection.’ Het is een uitspraak van Gabor Maté die ik graag gebruik om uit te leggen waarom we onszelf als kind onbewust beschermen. Als we ter wereld komen zijn we bedraad voor verbinding. Een kind heeft naast alle fysieke behoeftes nood aan nabijheid en warme aandacht. Als ouders, vaak omwille van een eigen rugzak, niet het vermogen hebben om de noodzakelijke veilige warmte te geven, dan zal het kind zichzelf opnieuw gaan bedraden, deze keer uit zelfbescherming. 

In Voice Dialogue noemen we dat de geboorte van primaire subpersonen. Delen die gekomen zijn om ervoor te zorgen dat we ons zo veilig mogelijk voelen. Ik zie heel wat verschillende soorten beschermers ontstaan. Soms zetten mensen zichzelf schrap, worden ze wantrouwig of bozig op de wereld. Anderen proberen conflicten te vermijden of verdoven zichzelf. Je kan ook instinctief bevriezen en alle verbinding verbreken, of je past je aan en offert je eigen behoeftes op voor de lieve vrede. Al deze delen komen met de allerbeste bedoelingen. Ze verdienen begrip en empathie. Dat wat je honoreert geeft immers ruimte voor iets anders.

We staan later in het gesprek stil bij een jong deel in haar. Ze voelt de oude eenzaamheid. Ik vraag haar te visualiseren hoe zij zelf, als de volwassene die ze nu is op een compassievolle manier bij dat kind van toen kan zijn. Ze vertelt terwijl ze haar ogen gesloten houdt: ‘Ik zie een klein kind, en ik zie ook de beschermers rond haar. Ze is zo klein. Zo alleen. Geen wonder dat er zoveel bescherming nodig is.’ Het wordt stil. In haar. In mij. Ze legt haar beide handen ter hoogte van haar hart. Bij elke ademhaling ademt ze warmte naar dat deel daar vanbinnen. Ook ik leg mijn handen op mijn hart en voel met haar mee. Een klein gebaar. Een grote impact.