Ontmoeten en begeleiden, dát is waar mijn werk als bokstherapeut over gaat. Ontmoeten wat zichtbaar wordt wanneer iemand de praktijk instapt en later de boksring betreedt. Veel van de mensen die ik daar mag ontmoeten, leven in een aangepaste variant van zichzelf. Ze hebben geleerd sociaal wenselijk te zijn, zetten een prachtige glimlach op, doen wat passend is voor de ander, wat gevraagd wordt, wat de omgeving van hen verwacht.
Ze functioneren, houden zich staande en lijken het op orde te hebben, maar betalen daar een prijs voor die pas voelbaar wordt wanneer het stilvalt. Onderweg raakten ze het contact kwijt met wat ze diep van binnen eigenlijk nodig hebben.
Voor velen is dat geen bewuste keuze geweest. Aanpassen groeit langzaam. Soms uit noodzaak, soms uit loyaliteit, soms om de rust te bewaren of erbij te blijven horen. Misschien omdat het systeem van herkomst dit van het kind verlangde. Wat ooit helpend was, is een patroon geworden dat niet meer wordt bevraagd. In de boksring wordt dat snel zichtbaar. Niet in woorden, maar in houding, adem, spierreflexen, contact en beweging. Het lijf heeft zich geschikt, ingehouden, aangespannen, terwijl de oorspronkelijke behoefte naar de achtergrond verdween.
In Bokstherapie krijgt begeleiding dan een functie van herkennen, erkennen en samen onderzoeken. Niet om iemand uit de aanpassing te trekken, maar om voelbaar te maken wat er gebeurt wanneer iemand onder spanning beweegt en zich onvrij voelt in het lijf. Soms vraagt dat om activeren. Soms juist om vertragen. Afstemming is geen luxe, maar noodzaak. Stel je voor dat de grenzen van iemands window al bijna bereikt zijn en we iemand dan volledig laten losgaan met bokshandschoenen. Dan slaan we de plank mis, hoe goed bedoeld ook.
Een vraag die vaak terugkomt is eenvoudig en tegelijk veelzeggend: hoe voelt het lijf nu, welke gedachten zijn er, welke neigingen kun je waarnemen. Soms onderzoeken we waar het vandaan komt. Dat noem ik weleens archeologie; graven in het verleden. Maar eerlijk gezegd is dat lang niet altijd nodig.
Belangrijker is de vraag wat er nu nodig is, in het hier en nu. Meer of minder. Kun je dat voelen en benoemen?
Na de ontlading in de boksring volgt vaak een diepe stilte. Geen lege stilte, maar een volle stilte waarin iets zakt. Het moment na die ene stoot, wanneer de adem weer veilig en hoorbaar zijn weg naar buiten vindt. Die stilte komt niet alleen na een harde stoot. Ze volgt ook na een kleine impuls, een enkel stapje, een uitgesproken grens, en soms juist na het uitblijven van actie. Wat eraan voorafgaat is minder belangrijk dan wat erna komt. De ruimte die ontstaat wanneer niets meer hoeft. Wanneer het lijf niet meer hoeft te bewijzen, te verdedigen of vast te houden.
Hier wordt duidelijk waar de begeleiding werkelijk over gaat. Ontlading zonder integratie laat iets openliggen. Daarom is die stilte geen bijzaak, maar onderdeel van het werk. Ze is geen methode. Ze is een houding van aanwezig blijven. In dat moment vraagt het van mij dat ik niet invul, niet hoef te duiden en niet versnel. Blijven staan op gepaste afstand en mee ademen, is het meest helpende wat ik kan doen.
Soms blijft die stilte nog even aanwezig wanneer de sessie voorbij is, niet zwaar en niet leeg, maar voelbaar als iets wat zijn plek heeft gevonden. Daar, in dat moment na die ene stoot, begint vaak het echte werk.
