Als ik de praktijkruimte in Amsterdam binnenloop, ruik ik het al. Niet de geur van een boksschool, die ken ik ook goed. Nee, deze geur is echt anders. Hij is niet te maskeren met deodorant, parfum of aftershave. Hij komt uit het verleden, uit de geschiedenis van de mens tegenover mij in de boksring. Uit huid, adem en spanning. Uit wat iemand meedraagt zonder dat het nog woorden heeft gekregen.
De geur van emoties is niet te verbergen. Hij is eerlijk, soms ongemakkelijk en vaak ontroerend echt. Hij vertelt iets over wat er leeft in iemand. Verdriet dat diep in de borst heeft vastgezeten. Boosheid die lang onderdrukt is. Schaamte die zich als een dunne laag over de huid heeft gelegd. Angst die in de adem blijft hangen. Soms proef ik het bijna in de lucht, alsof de ruimte zelf ademt wat niet meer vastgehouden kan worden. Alsof je het zout van de tranen kunt ruiken en proeven, zo aanwezig kunnen ze zijn in de bokspraktijk.
De boksringen, de bokspads aan de rand, de bokshandschoenen die nog naar huid, adem en inspanning ruiken, alles doet mee. Alles ademt emoties. Het hout van de vloer lijkt de verhalen te kennen van wie hier gestaan heeft. De muren dragen het geluid van ontlading en stilte in zich en zelfs het licht door de ramen voelt soms anders, alsof het weet wat zich hier afspeelt.
Precies dat is het doel, de missie. Dat emoties weer voelbaar worden. Dat ze loskomen en in beweging gebracht worden. Dat ze naar buiten mogen in een stoot, een trilling of een zucht. Bokstherapie gaat niet over winnen of verliezen, maar over ervaren wat er in je leeft. Over ruimte maken voor wat te lang opgesloten heeft gezeten.
Soms ruikt de ruimte na een sessie zwaar, alsof iets ouds en donkers is vrijgekomen. Soms juist licht, bijna fris, alsof er iets is opgeruimd. De geur vertelt het verhaal van wat hier gebeurt. Van mensen die hun kracht terugvinden, hun grenzen voelen of hun kwetsbaarheid durven laten zien.
Ik heb geleerd die geur niet te willen veranderen, maar te verwelkomen. Hij hoort erbij. Hij is de echo van menselijkheid. In elke sessie laat iemand iets achter van wat niet meer gedragen hoefde te worden en de ruimte neemt het even in zich op totdat het weer oplost in adem, tijd en aanwezigheid.
De geur van emoties is voor mij het bewijs dat we leven, dat we voelen, dat we bewegen. Dat we niet alleen woorden zijn, maar ook zweet, adem, huid en trilling. Het is de geur van loslaten, van verbinding, van het lijf dat eindelijk mag spreken.
En als ik de ruimte aan het einde van de dag verlaat, hangt er altijd iets in de lucht. Niet zwaar, niet licht, maar levend. De geur van emoties. De geur van wat echt is.
